Συντάχθηκε απο τον/την Γιώργος Μπινιχάκης
|
04 Μαρτίου 2010
Από όσα οικονομικά μέτρα ανακοίνωσε χθες η κυβέρνηση, εμένα ένα μου προξένησε κατάπληξη! (ίσως γιατί τα υπόλοιπα είχαν προαναγγελθεί, ήταν λίγο πολύ γνωστά).
Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΟΛΩΝ ΜΙΜΗΣ. Μία από τις δέκα καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και από τις πρώτες που γνώρισαν διεθνή αναγνώριση. Η "Κάλπικη Λίρα", που ο πραγματικός της τίτλος είναι "Η Ιστορία μιας Κάλπικης Λίρας"
Πρόκειται για την «φαεινή» ιδέα που είχε ο πρόεδρος της βουλής (Πετσάλνικος), της οποίας μάλιστα δέχτηκε να ηγηθεί στην εποπτεία της ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας!!!, τη σύσταση λοιπόν ενός Εθνικού ταμείου, όπου οι απανταχού Έλληνες θα μπορούν μέσω τραπεζικού λογαριασμού, να καταθέτουν χρήματα για την μείωση του οικονομικού ελλείμματος.
Ας σκεφτούμε για λίγο σε ποιους μπορεί να απευθύνεται αυτό το μέτρο.
Υποθέτω πως θα γελάσει αμέσως, όποιος σκεφτεί το μέσο Έλληνα εργαζόμενο και μάλιστα μετά από τις ολοένα αυξανόμενες κατραπακιές που δέχεται, να τρέχει να καταθέτει στο εν’ λόγω ταμείο.
Μήπως τότε απευθύνεται στους απλώς οικονομικά ευκατάστατους, αυτούς που τους περισσεύουν και θα αποφασίσουν ένα μέρος του πλεονάσματός τους να το διαθέσουν εκεί; Σαν πολύ ρομαντικό μου ακούγεται, αλλά ακόμη κι αν βρεθούν μερικοί, πόσοι μπορεί να είναι; Και τι ποσό μπορεί να μαζευτεί απ’ αυτούς για να αξίζει, για να κάνει τη διαφορά;
Απομένουν τότε οι μεγάλοι του χρήματος, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές. Μα αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αφελείς, ξέρουν πως το χρήμα φέρνει χρήμα όταν επενδύεται και όταν βρεθούν κάποιοι από αυτούς με κοινωνικές ευαισθησίες, προσπαθούν να σώσουν το όνομά τους με την προσχώρησή τους στους μεγάλους ευεργέτες του έθνους, δημιουργώντας κοινωφελή ιδρύματα, κτίζοντας κτήρια, επανδρώνοντας με δωρεές τον στρατό κ.λ.π, έργα με κοινωνική ωφέλεια που έμειναν, λειτούργησαν, προσέφεραν στο λαό και όχι καταθέτοντας έτσι αόριστα χρήματα σ’ ένα τραπεζικό λογαριασμό, χρήματα που αυτόματα θα μετατραπούν σε απρόσωπους αριθμούς, συμπληρώνοντας έναν λογιστικό πίνακα.
Το εν’ λόγω μέτρο είναι ένα μέτρο ντροπής και αναξιοπρέπειας, που βάζει το κράτος στη θέση του «αόμματου» Φωτόπουλου, από την αλησμόνητη ταινία του Γιώργου Τζαβέλα «Κάλπικη λίρα», όπου ο αόμματος εκλιπαρεί για ελεημοσύνη, ενώ την ίδια στιγμή ανασηκώνει τα μαύρα γυαλιά, για να καλοεξετάσει και με τα δυο του υγιή μάτια το κορόιδο και την αξία του κέρματος που έπεσε στο τενεκεδένιο κουτάκι.