Καινούργια όλα και παλιά...

Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Παπαδάκη | 26 Οκτωβρίου 2009

Γράφει η Μαρία Παπαδάκη στο Radio Greek Sound.
Καινούργια κυβέρνηση…. απεφάνθη η κάλπη, νικήτρια με διαφορά στήθους αλά Πάμελα Άντερσον και βάλε!!
Αντιπολίτευση.. στα πρόθυρα νευρικής κρίσης…
Άλλα κόμματα να μιλούν και ν’ ακούγονται.. όσο τα φύλλα που πέφτουνε στη γη Φθινοπωριάτικα!!!

Κι’ απέναντι στην πολιτική πολύχρωμη παλέτα, ένας λαός να ζητά μονάχα μια βελτίωση ζωής.. Μια εκπλήρωση ονείρου..Μια χαρά τέλος πάντων βρε αδερφέ….

Χρόνια τώρα οι χαρές.. χλωμές και κοκαλιάρες, αδυνατούν να πάρουν ανάσα, σαν…. ισχνές αγελάδες… πιο ισχνές κι’ από κείνες του.. εφταπληγωμένου Φαραώ..

Ανάκατα όλα, κι’ οι γνώμες ατάχτως ερημένες, φάσκουν κι’ αντιφάσκουν.. Οι δε ελπίδες.. εκλιπαρούν να εκπληρωθούν, γιατί αν δεν… ποιος ξέρει τι μέλλει γενέσθαι σε τούτο το άπατο πηγάδι που πέσαμε.
Tα άκρα παλεύουν ποιο θα επιβιώσει.

Αγωνία και φαιδρότητα!!

Χαμόγελο και ανασφάλεια!

Αρρώστια και θεραπεία!!

Παράδεισος και Κόλαση. Σα ν’ αλλάξαμε εποχή ένα πράγμα και τίποτα δεν είναι ίδιο πια.
Εξαιρούνται τα ονοματεπώνυμα των πολιτικών μας, που επαναλαμβάνονται δεκαετίες τώρα, σαν ήχοι από χαλασμένο γραμμόφωνο

-Θα γίνουμε κράτος Άριστων κι’ όχι Αρεστών.. εκφέρεται εκ στόματος καινούργιου διαφεντεύοντα...

-Αν δε μου διορίσει το παιδί, άμα ξαναδεί ψήφο μου να με φτύσει….απαντά ο αντίλαλος, ο συνηθισμένος σε ρουσφέτια και πάρε-δώσε κάτω απ’ το τραπέζι.. κι’ αποστομώνει..

-Αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες.. ακούγεται από κάπου..

- Δίχως.. φακελάκι.. εγχείρηση δεν έχει… απαντά ο αντίλαλος, ο συνηθισμένος σε κράτος που κάνει τα στραβά μάτια, δεν ελέγχει κι’ επομένως δε βρίσκει.. κι’ αποστομώνει..

Ή δε μας γνωρίζει καλά η Ελλάδα, ή δεν τη γνωρίζουμε.. Δεν εξηγείται αλλιώς..

Μια ζωή σπέρνουμε θύελλες και θερίζουμε ανέμους!!

Μια ζωή πεινάμε, αλλά αν δεν κλείσεις τραπέζι το Σαββάτο στην ταβέρνα, δεν τρως το Θεό νάχεις μπάρμπα!!

Δε διαθέτουμε για φόρους, αλλά άμα βρεθείς γιορτές σε Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, συναντάς τόσους Έλληνες,

που θαρρείς πως δεν έφυγες καθόλου απ’ την Ελλάδα..

Ωρυόμαστε για πράσινο, αλλά καίμε τα δάση για να τα οικοπεδοποιήσουμε…

Παριστάνουμε τους αντιεξουσιαστές, αλλά πληροφορούμε για την εκάστοτε θέση μας τους κολλητούς μας, δια μέσου κινητού τελευταίας τεχνολογίας, που ψήνει και.. καφέ άμα λάχει..

Κάνουμε το σκατό μας.. παξιμάδι για ν’ αποχτήσουμε ..τζιπ που κάνει στράκες..

Φοράμε από Αρμάνι και πάνω..

Διαθέτουμε εξοχικό… αγκαλιά στο κύμα..

Συντηρούμε σύζυγο, τέκνα και γκόμενα…με τέτοια ευκολία που.. προκαλεί..

Ο γιάπης κι’ ο αντιεξουσιαστής… πακετάκι σ’ ένα πρόσωπο, σετάκι φούστα-μπλούζα για μια εμφάνιση μοναδική, μοδάτη κι’ ευέλιχτη, σαν την εκάστοτε κυβέρνηση που μας… επανιδρύει, χώνοντας τα κουλά της όσο πιο βαθιά μπορεί στις τσέπες μας!!

-Μάνα μου μανίτσα μου, θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα την κοπανήσω!!… ωρύεται η ψυχούλα μας, μα μένει… που να πάει;

Ως το φεγγάρι που συντροφεύει τις πιο ειδυλλιακές μας νύχτες, και μεις το βομβαρδίζουμε για νερό, αφού δεν είμαστε ικανοί να συντηρήσουμε και να προσέξουμε τον πλανήτη που έλαχε νάναι σπίτι μας;;;

Μετά θα πάρει η μπάλα τον Άρη, μετά την Αφροδίτη, μετά… μετά, λες και το σύμπαν ήτανε τσιφλίκι του πατέρα μας και το κληρονομήσαμε με βούλες κι’ υπογραφές!!!

Παρόλα αυτά, δεν παύουμε νάμαστε θαυμαστά πλάσματα, που κάτι ή κάποιος μας έπλασε κάποτε… μπορεί και κατά λάθος..